Mag ik eindelijk mezelf zijn?

Het is een vraag die veel mensen diep van binnen kennen.

Misschien spreek je hem niet hardop uit. Maar ergens leeft hij wel.

Mag ik eigenlijk wel mezelf zijn?

Op werk.

In een team.

In een gesprek.

In een vergadering.

Bij mijn leidinggevende

Veel mensen hebben geleerd dat het veiliger is om zich aan te passen.

Niet te gevoelig zijn. Niet te direct. Niet te stil. Niet te intens.

Dus passen we ons aan.Vaak zonder dat we het doorhebben.

We kijken naar hoe anderen zich gedragen en proberen daarin mee te bewegen.

Soms lukt dat heel goed. Zo goed zelfs dat de buitenwereld denkt dat alles prima gaat.

Maar ondertussen kost het veel energie.

Jezelf zijn vraagt veiligheid

Om echt jezelf te kunnen zijn, heb je iets heel fundamenteels nodig: veiligheid.

De veiligheid om te voelen dat je niet afgewezen wordt als je anders denkt.

De veiligheid om iets te zeggen wat nog niet helemaal af is.

De veiligheid om te laten zien wat je nodig hebt.

Zonder veiligheid gaan mensen automatisch in een overlevingsstand.

We worden voorzichtiger. Hou­den ons in. Of gaan juist harder werken om te laten zien dat we wel degelijk voldoen.

Vertrouwen speelt daarin een grote rol

Veiligheid en vertrouwen horen bij elkaar.

Vertrouwen in de mensen om je heen. Maar ook vertrouwen in jezelf.

Durf ik te laten zien wie ik ben?

Durf ik uit te spreken wat ik nodig heb?

Durf ik te geloven dat mijn manier van denken of voelen ook waardevol kan zijn?

Dat vertrouwen ontstaat niet vanzelf.Het groeit in een omgeving waar verschillen welkom zijn.

Het werkt twee kanten op

Jezelf zijn gaat niet alleen over de omgeving.

Het gaat ook over de relatie met jezelf.

Durf je te erkennen wie je bent? Met alles wat daarbij hoort?

Je gevoeligheid. Je analytische manier van denken. Je creativiteit. Je intensiteit.

Veel mensen hebben ergens in hun leven geleerd dat een deel van henzelf “te veel” was.

En precies dat deel verstoppen ze later.

Maar vaak zit juist daar hun kracht.

Wat als verschillen geen probleem zijn?

In mijn werk als coach zie ik dagelijks wat er gebeurt wanneer mensen wél die veiligheid en dat vertrouwen ervaren. Dan komt er ruimte.

Ruimte om te denken.

Ruimte om te creëren.

Ruimte om samen te werken op een manier die echt werkt.

Mensen die eerst dachten dat ze niet pasten, blijken ineens precies te brengen wat een team nodig heeft.

Niet ondanks hun verschillen.

Maar juist dankzij die verschillen.

Daarom schreef ik dit boek

De afgelopen jaren heb ik veel mensen mogen begeleiden die zich anders voelen.

Op werk. In teams. In organisaties.

En steeds weer zie ik hetzelfde verlangen terugkomen:

Mag ik eindelijk mezelf zijn?

Dat verlangen raakt iets groters.

Het gaat niet alleen over het individu.Het gaat ook over hoe we samenwerken en hoe we omgaan met verschillen. Daarom heb ik er een boek over geschreven.

Een boek over veiligheid en vertrouwen. Over anders denken. Over autisme, ADHD, hoogbegaafdheid en alles wat we tegenwoordig neurodiversiteit noemen.

Maar vooral: over mens-zijn in een wereld die vaak vraagt om aanpassen.

Over wat er mogelijk wordt wanneer we verschillen niet proberen glad te strijken, maar leren begrijpen.

En misschien begint dat met een simpele vraag:

Mag jij jezelf zijn?